مقاله اقتضائات اصل توحید نظری در اندیشه سیاسی اسلامی؛ با تأکید بر دیدگاه کلامی و سیاسی آیت الله مصباح و آیت‌الله جوادی آملی


دنلود مقاله و پروژه و پایان نامه دانشجوئی

مقاله اقتضائات اصل توحید نظری در اندیشه سیاسی اسلامی؛ با تأکید بر دیدگاه کلامی و سیاسی آیت الله مصباح و آیت‌الله جوادی آملی مربوطه  به صورت فایل ورد  word و قابل ویرایش می باشد و دارای ۲۹  صفحه است . بلافاصله بعد از پرداخت و خرید لینک دانلود مقاله اقتضائات اصل توحید نظری در اندیشه سیاسی اسلامی؛ با تأکید بر دیدگاه کلامی و سیاسی آیت الله مصباح و آیت‌الله جوادی آملی نمایش داده می شود، علاوه بر آن لینک مقاله مربوطه به ایمیل شما نیز ارسال می گردد

 فهرست مطالب

چکیده   ۱
مقدمه   ۲
مفاهیم   ۴
الف. سیاست   ۴
ب. توحید   ۵
مراتب توحید   ۵
الف. توحید ذاتی و استلزامات سیاسی آن   ۶
ب. توحید صفاتی و استلزامات سیاسی آن   ۷
۱٫ توحید در صفات ذات   ۷
۱ـ۱٫ توحید در حیات   ۸
۱ـ۲٫ توحید در علم   ۸
۱ـ۳٫ توحید در قدرت   ۱۰
۲٫ توحید در صفات فعل   ۱۳
۲ـ۱٫ توحید در خالقیت   ۱۳
۲ـ۲٫ توحید در مالکیت   ۱۴
۲ـ۳٫ توحید در ربوبیت   ۱۵
۲٫۴٫ توحید در الوهیت   ۱۷
۲٫۵٫ توحید در ولایت و حاکمیت   ۱۸
نتیجه گیری   ۲۲
منابع   ۲۴

منابع

ابوالحمد، عبدالحمید، ۱۳۷۶، مبانی سیاست(جامعه شناسی سیاسی)، تهران، طوس.

ابن منظور، محمدبن مکرم، ۱۴۱۲ق، لسان العرب، قاهره، دارالمعارف.

پازارگاد، بهاء الدین، ۱۳۴۸، تاریخ فلسفة سیاسی، تهران، زوار.

جعفری، محمدتقی، ۱۳۷۹، حکمت اصول سیاسی اسلام، تهران، بنیاد نهج البلاغه.

جوادی آملی، عبداله، ۱۳۸۳، توحید در قرآن (تفسیر موضوعی قرآن کریم، ج۲)، قم، إسراء.

ـــــ، ۱۳۸۲، سرچشمة اندیشه، جلد۴، گردآورنده عباس رحیمیان محقق، قم، إسراء.

ـــــ، ۱۳۷۵، شمیم ولایت، گردآورنده سیدمحمود صادقی، قم، اسراء.

ـــــ، ۱۳۷۹، عید ولایت، گردآورنده علی اسلامی، قم، إسراء.

ـــــ، ۱۳۸۹، ظهور ولایت در صحنة غدیر، گردآورنده محمد صفایی، قم، إسراء.

ـــــ، ۱۳۸۱، نسبت دین و دنیا؛ نقدی بر نظریة سکولاریسم، قم، إسراء.

ـــــ، ۱۳۷۹، ولایت فقیه؛ ولایت فقاهت و عدالت، قم، اسراء.

حائری یزدی، مهدی، ۱۹۹۵م، حکمت و حکومت، بی جا، شادی.

حلی، جعفربن حسن، ۱۴۰۷ق، کشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد، تعلیق حسن حسن زاده آملی، قم، نشر اسلامی.

موسوی خمینی، سیدروح اله، ۱۳۷۸، صحیفه نور، جلد ۴، تهران، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی.

دهخدا، علی  اکبر، ۱۳۷۳، لغت  نامه دهخدا، زیر نظر محمد معین و سیدجعفرشهیدی، تهران، موسسه لغت نامه دهخدا.

دوورژه، موریس، ۱۳۴۹، اصول علم سیاست، ترجمة ابوالفضل قاضی، تهران، فرانکلین.

راغب اصفهانی، حسین بن محمد، ۱۴۰۴ق، المفردات فی غریب القرآن، بی جا، الکتاب.

شرتونی، رشید، ۱۴۰۳ق، أقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، قم، مکتبة المرعشی النجفی.

صدوق، جعفر محمد، ۱۴۱۳ق، منلایحضره الفقیه، قم، نشر اسلامی.

صدرالمتألهین، محمد بن ابراهیم، ۱۴۲۲ق، شرح الهدایة الثیریة، بیروت، موسسه التاریخ العربی.

ـــــ، ۱۳۵۴، المبدأ والمعاد، تهران، انجمن حکمت و فلسفه ایران.

طباطبائی، سیدمحمدحسین، ۱۳۷۴، تفسیر المیزان، ترجمة محمدباقر موسوی همدانی، قم، دفتر انتشارات اسلامی.

فارابی، ابونصر محمد، ۱۳۴۸، إحصاء العلوم، ترجمة حسین خدیو جم، تهران، بنیاد فرهنگ ایران.

کلینی، محمدبن یعقوب، ۱۴۱۳ق، اصول کافی، بیروت، دار الاضواء.

مصباح، محمدتقی، ۱۳۷۴، توحید در نظام عقیدتی و نظام ارزشی اسلام، تهران، شفق.

ـــــ، ۱۳۷۹، آموزش عقاید، تهران، بین الملل سازمان تبلیغات اسلامی.

ـــــ، ۱۳۸۳(الف)، آموزش فلسفه، چ چهارم، تهران، امیرکبیر.

ـــــ، ۱۳۸۳(ب)، در پرتو ولایت، تنظیم و نگارش محمدمهدی نادری قمی، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی ره.

ـــــ، ۱۳۸۸، انقلاب اسلامی؛ جهشی در تحولات سیاسی تاریخ، نگارش قاسم شبان نیا، چ سوم، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی.

ـــــ، ۱۳۸۴، حقوق و سیاست در قرآن، نگارش محمد شهرابی، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی.

ـــــ، ۱۳۸۶، فلسفه سیاست(۲)؛ روش شناسی در حوزه فلسفه سیاسی اسلامی ، معرفت فلسفی، ش ۳، ص ۱۱ـ۳۶٫

ـــــ، ۱۳۸۹، خداشناسی، جهان شناسی، انسان شناسی معارف قرآن(۱-۳)، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی ره.

ـــــ، ۱۳۹۰(الف)، انسان سازی در قرآن، تنظیم محمود فتحعلی، چ سوم، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی.

ـــــ، ۱۳۹۰(ب)، سجاده های سلوک، نگارش کریم سبحانی، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی.

ـــــ، ۱۳۹۰(پ)، نظریة سیاسی اسلام، نگارش کریم سبحانی، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی.

ـــــ، ۱۳۹۱(الف)، پاسخ استاد به جوانان پرسشگر، چ هشتم، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی.

ـــــ، ۱۳۹۱(ب)، پرسش ها و پاسخ ها، چ هشتم، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی.

ـــــ، ۱۳۹۱(پ)، پیش نیازهای مدیریت اسلامی، چ چهارم، نگارش غلامرضا متقی فر، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی.

ـــــ، ۱۳۹۱(ت)، چکیده ای از اندیشه های بنیادین اسلامی، ترجمة حسین علی عربی، تدوین محمدمهدی نادری قمی، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی.

ـــــ، ۱۳۹۱(ث)، شکوه نجوا؛ شرحی بر مناجات شعبانیه و مناجات المریدین، نگارش محمدرضا غیاثی کرمانی، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی.

ـــــ، ۱۳۹۱(ج)، گفتمان روشنگر درباره اندیشه های بنیادین، تدوین علی زینتی، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی ره.

ـــــ، ۱۳۹۱(چ)، نظریه حقوقی اسلام، نگارش محمدمهدی نادری قمی و محمد مهدی کریمی نیا، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی.

ـــــ، ۱۳۹۱(خ)، نگاهی گذرا به نظریه ولایت فقیه، تدوین محمدمهدی نادری قمی، قم، مؤسسة آموزشی و پژوهشی امام خمینی.

مجلسی، محمدباقر، ۱۴۰۴ق، بحارالانوار، بیروت، الوفاء.

مطهری، مرتضی، ۱۳۷۴، پیرامون جمهوری اسلامی، تهران، صدرا.

ـــــ، ۱۳۶۸، مجموعه آثار، تهران، صدرا.

معین، محمد(۱۳۷۸)، فرهنگ فارسی، تهران، امیرکبیر.

مومن قمی، محمد، ۱۴۲۸ق، الولایة الالهیة الاسلامیة، قم، نشراسلامی.

هیوود، اندرو، ۱۳۸۹، مقدمه نظریة سیاسی، ترجمة عبدالرحمن عالم، تهران، قومس.

چکیده

اصل «توحید»، اساسی‌ترین اصل نظام عقیدتی اسلام و «سیاست» نیز از اساسی‌ترین علوم عملی است که در نظام ارزشی اسلام وجود دارد. توحید به عنوان «مبدأ»، «جهت» و «مقصد» در همه مؤلفه‌های سیاسی اسلام، ظهور دارد، به‌طوری که می‌توان ادعا کرد مبانی و مسائل سیاست اسلامی از توابع و ملزومات قریب و بعید توحید می‌باشند.

این نوشتار، با روش توصیفی ـ تحلیلی در پی این است تا با تحلیل اقتضاءات و استلزامات دو بُعد توحید ذاتی و صفاتی در سیاست اسلامی، ابعاد و زوایای توحیدی بودن نظریه سیاسی اسلام، که منشأ تمایز حقیقی نظام سیاسی اسلام با سایر نظام‌های سیاسی الحادی است، روشن نماید. همچنین نتایج حاصله از تحقیق حاضر، می‌تواند به مثابه پاسخی برای اصلاح نابسامانی‌های سیاست داخلی و خارجی اسلامی، بخصوص طرحی برای تحقق «وحدت گروی»، در عین کثرت سیاسی، در عرصه داخلی، وحدت امت اسلامی و حتی جامعه انسانی محسوب گردد.

کلیدواژه‌ها: خداوند، توحید نظری، توحید ذاتی، توحید صفاتی، ولایت، سیاست.

 

مقدمه

مجموعه معارف دین اسلام را به طورکلی می توان به صورت دو نظام مرتبط با هم، که کل نظام اسلامی را تشکیل می دهند، در نظر گرفت. در اسلام از یک سو، یک مجموعه عقاید اصولی مطرح است که جنبه نظری دارند و فرد با پذیرش آنها، در جرگه اسلام درمی آید. از سوی دیگر، یک سلسله ارزش هایی وجود دارد که فرد مسلمان باید آنها را هنگام رفتار و عمل مراعات کند. بخش اول نظام عقیدتی و بخش دوم، نظام ارزشی اسلام نامیده می شود. بین این دو نظام، رابطه اصل و فرع وجود دارد. ازاین رو، در ادبیات اسلامی، عقاید را اصول دین و نظام ارزشی را فروع دین نامیده اند (مصباح، ۱۳۷۴، ص۱۳).

سنگ بناى نظام عقیدتی و ایدئولوژى اسلامی را خداشناسى و خداپرستى شکل می دهد. این نقطه، درست همان نقطه جدایى جهان بینی الهی از جهان بینی مادّى است (همان، ۱۳۹۱، ص ۱۶۶). سیاست نیز از بارزترین مصادیق نظام ارزشی اسلام است. متفکران اسلامی، علوم را به دو دسته نظری و عملی تقسیم (همان، ۱۳۸۴، ص۷۳ و۱۳۰؛ جوادی آملی، ۱۳۸۱، ص ۱۷۷ـ۱۷۸)، و سیاست را از علوم عملی برشمرده اند (مصباح، ۱۳۸۳الف، ج۱، ص۲۷). حکمت مدنی حاوی دو بخش است: بخش نخست، اموری متعلق به مملکت داری و سلطنت است که علم سیاست نامیده می شود و دیگری، مواردی است که متعلق به نبوت و شریعت است که علم نوامیس (قانون) خوانده می شود (صدرالمتألهین، ۱۴۲۲ق، ص ۴ـ۵). با توجه به وجود رابطه منطقی میان دانش و ارزش، نظام رفتاری در سیاست زمانی از اعتبار لازم برخوردار خواهد بود که سیاستمدار پیش از آن، شناخت های نظری صحیح را به دست آورده باشد (مصباح، ۱۳۸۶). این بیان خود، بیانگر طرح مبانی توحیدی به عنوان مبنای ضروری سیاست اسلامی است.

معتقدیم که میان دو اصل توحید و سیاست، رابطه زیربنا و روبنا وجود دارد؛ باید های سیاسی مستقیم یا غیرمستقیم، ریشه در هست های توحیدی دارند. عدم تفکیک سیاست از توحید یک حقیقت است، نه یک امر قراردادی و ادعایی. میزان پیوند توحید و سیاست را می توان از این جمله امام خمینی ره به روشنی برداشت کرد که فرمود:

دیانت اسلام یک دیانت عبادی تنها نیست. همین طور یک مذهب و دیانت سیاسی تنها نیست، عبادی است و سیاسی؛ سیاستش در عبادتش مدغم است و عبادتش در سیاستش مدغم است؛ یعنی همان جنبة عبادی یک جنبه سیاسی دارد (موسوی خمینی، ۱۳۷۸، ج ۴، سخنرانی۲۰/۸/۵۷، ص ۶۳).

این مقاله درصدد پاسخ به این سؤال اصلی است که توحید ذاتی و صفاتی، که از شئون توحید نظری می باشند، دارای چه اقتضاءات و استلزامات نظری و عملی در عرصه سیاست اسلامی است.

گرچه تحلیل ذات و صفات خداوند، با رهیافت کلامی صرف، یا تحلیل نظریة سیاسی اسلام به صورت مستقل، در آثار کلامی و سیاسی زیادی از سوی متفکران مسلمان مورد بحث قرار گرفته است، اما موضوع استلزامات سیاسی اصل توحید، به نحو محدود، غیرمستقیم و پراکنده مورد توجه محققان قرار گرفته است. این تحقیق بر آن است تا با بهره گیری از دیدگاه کلامی ـ فلسفی، علامه مصباح و علامه جوادی آملی، به طور مستقیم به تحلیل و تبیین اقتضاءات سیاسی اصل توحید نظری بپردازد.

 

مفاهیم

الف. سیاست

در لغت نامه های عربی و فارسی، سیاست ، به معانی اداره کردن امور مملکت، حکومت، ریاست، حراست، محافظت حدود ملک، امر و نهی، سزا و جزا، پرورش و پروراندن و پرداختن به امور مردم بر طبق مصالح شان تعریف شده است (معین، ۱۳۷۸؛ ابن منظور، ۱۴۱۲ق؛ ذیل سیاست ) در أقرب الموارد سیاست اصطلاحاً، به معنای همت گماشتن به اصلاح مردم با ارشاد و هدایت آنان به راهی که در دنیا و آخرت موجب نجاتشان است، بیان شده است (شرتونی، ۱۴۰۳ق، ذیل سوس ) این تعریف، با آموزه های اسلامی موجود در منابع روایی و متون دینی سازگار است. در برخی روایات، سیاست به واگذاری تدبیر امور دین و دنیا به رهبران الهی برای اعمال سیاست نسبت به بندگان خدا تعریف شده است (کلینی، ۱۴۱۳ق، ج۱، ص ۲۶۶). در زیارت جامعه کبیره، ائمه معصومین‰ با وصف ساسة العباد (صدوق، ۱۴۱۳ق، ج ۲، ص ۶۱۰) و در روایات، با تعبیر عالم بالسیاسة (کلینی، ۱۴۱۳ق، ص۲۰۲)، یاد شده اند. از منظر فارابی، به حاصل خدماتی که حاکم در جهت نشر فضایل و اخلاق و به منظور رسیدن به سعادت انجام می دهد، سیاست گویند (فارابی، ۱۳۴۸، ص ۱۰۷ـ۱۰۸؛ ابوالحمد، ۱۳۷۶، ص ۱۲ـ۳۳). علامه جعفری، در تعریف سیاست می گوید: مدیریت و توجیه و تنظیم زندگی اجتماعی انسان ها، با نظر به واقعیت های انسان آنچنان که هست ، در مسیر حیات معقول یعنی از دیدگاه هدف های عالی مادی و معنوی و با نظر به انسان آن چنان که باید (جعفری، ۱۳۷۹، ص ۴۷). سیاست در قالب حکومت اجرایی می شود. حکومت رهبری منسجمی است که در سطح کلان جامعه، امر و نهی و اعمال قدرت می کند (جوادی آملی، ۱۳۸۱، ص ۲۰).

باید توجه داشت که سیاست در عرف جامعه، یک معنای منفی هم دارد؛ به این معنا که سیاستمدار برای رسیدن به مقاصد خود، از مکر و دروغ و… استفاده می کند. این معنا نزد متفکران اسلامی، مذموم و با تعبیر سیاست شیطانی نام برده می شود و در سیاست اسلامی جایی ندارد (مصباح، ۱۳۹۱الف، ص ۱۷؛ نهج البلاغه، خ ۲۰۰). سیاست مدنظر اسلام، امری عبادی، مقدس و در طراز یکی از باارزش ترین تکاپوهای انسانی است که در هدف بعثت انبیاء الهی منظور شده است و در خدمت دین، اخلاق و توحید می باشد (جعفری، ۱۳۷۹، ص۴۸). حاصل آنکه، سیاست عبارت از: مدیریت و تدبیر امور جامعه برای تأمین مصالح جامعه (اعم از مادی و معنوی) می باشد (مصباح، ۱۳۹۰پ، ج۱، ص۴۲).

ب. توحید

توحید در لغت، مصدر فعل وحّد و به معنای انفراد، یکی بودن و یکی دانستن و از غیر مبرا کردن است. راغب اصفهانی می نویسد:

وحدت یعنی انفراد. برخی چیزها واحد شمرده می شوند به علت نظیر نداشتن و برخی به علت عدم امکان تجزیه. خدا واحد است؛ یعنی تجزی و تکثر در او راه ندارد. اگر احد در معنای ثبوتی و به عنوان وصف استعمال شود تنها برای خدا جایز است (راغب اصفهانی، ۱۴۰۴ق، ذیل وحد ).

در نزد متکلمان و فلاسفه امامیه وجود واجب متعال امری فطری است (صدرالمتألهین، ۱۳۵۴، ص ۱۶).

اصل توحید به عنوان یک اصل اسلامی هیچ معنایی جز یکی دانستن و یکی شمردن خداوند ندارد (مصباح، ۱۳۸۹، ص ۵۸). توحید درواقع مبدئی است که نظام هستی از آنجا آغاز شده است (جوادی آملی، ۱۳۸۳، ج۲، ص۲۳).

مراتب توحید

توحید به دو مرتبه کلی نظری و عملی تقسیم می گردد. مقصود از توحید نظری ، یگانه دانستن خداوند در همه شئون به لحاظ اعتقادی و نظری می باشد. این مرتبه از توحید، خود دارای سه شأن ذاتی، صفاتی و افعالی می باشد. تکرار سه باره کلمه وحده در شعار لا اله الا الله وحده وحده وحده ، بیانگر مراتب سه گانه مذکور است، نه آنکه از سنخ تکرار باشد (همان، ص۲۰۱؛ مصباح، ۱۳۸۹، ص ۸۷ـ۸۹).

جایگاه توحید عملی یعنی یگانه دانستن خداوند در مقام عمل نیز متعالی و گستره آن متواسع است. آنچه در شئون مختلف بشر متجلی است و در صیرورت و شدن انسان مؤثر است و هر کسی شب و روز با آن سروکار دارد، توحید عملی و در رأس آن توحید عبادی است. جلوه های توحید عملی نیز ذیل چند عنوان متبلور می شود: توحید در عبادت، توحید در حمد، توحید در دعا (جوادی آملی، ۱۳۸۳، ص ۵۱۰).

در اینجا به دلیل گستردگی بحث، به مبحث توحید ذاتی و صفاتی و استلزامات سیاسی آن دو اکتفا شده است.

الف. توحید ذاتی و استلزامات سیاسی آن

توحید ذاتی به این معناست که ذات خداوند متعال یکتاست و شریکی در ذات برای او نیست. توحید ذاتی مشتمل بر دو بُعد است: اول اینکه، خداوند، احد و یکتاست؛ یعنی برخلاف شیء مرکب، دارای هستی محض و بسیط است و درون او هیچ جزیی و ترکیبی فرض ندارد. این بُعد از توحید ذاتی را توحید اَحَدی می نامند که نافی هرگونه ترکیب و کثرت درون ذاتی از خداوند سبحان است. دوم اینکه خداوند واحد و یگانه است؛ یعنی شریک و شبیهی برای او متصور نیست. این بعد از توحید ذاتی توحید واحدی نامیده می شود که به معنای نفی هرگونه کثرت برون ذاتی و بیانگر بطلان تعدد خداوند از جمله ثنویت، یا تثلیث است. اساساً ترکیب یا تعدد ذات الهی محال است. همین ویژگی خداوند را واجد کمالات همه اشیاء و مبرا بودن از هرگونه نقص و عیب قرار می دهد (همان، ص ۲۰۱ـ۲۰۲؛ مصباح، ۱۳۸۹، ص ۸۷). منظور از وحدت و یگانگی خدا، وحدت وجودی حقیقی است نه وحدت عددی و شخصی؛ زیرا وحدت عددی توهم امکان وجود یا فرض دیگری را پیش می آورد و این معنا با مطلق و نامنتها بودن وجود خدا سازگار نیست. وحدت شخصی رایج نیز در برابر وحدت صنفی، نوعی و جنسی است. می توان گفت: بازگشت آن به وحدت عددی است. افزون بر این، با بسیط الحقیقه بودن خدا و صرف الوجود بودن او قابل جمع نیست. بنابراین، وحدت عددی از صفات سلبیه حق تعالی است (جوادی، ۱۳۸۳، ص۲۰۳). توحید واحدی، مستلزم یکپارچگی جهان و وحدت گروی است. چه عالم را یک واحد بدانیم، که دارای اجزایی خواهد بود و چه متعدد؛ یعنی مرکب از نظام های مستقل که رابطه ارگانیکی و عضوی با هم نداشته باشند، نمی توان وحدت نظام، همبستگی، پیوستگی، تفاعل و تأثیر و تأثر میان موجودات را انکار کرد. چنین جهانی نمی تواند چند خدا یا چند آفریننده داشته باشد (مصباح، ۱۳۸۹، ص ۸۰ـ۸۷). بازگشت همه کثرت های ترکیبی و عددی، به ذات واحد الهی است. فلاسفه از این مبنا، با اصطلاح وحدت در عین کثرت و کثرت در عین وحدت تعبیر می کنند (مصباح، ۱۳۸۳الف، ج۱، ص ۳۶۸ و ۳۹۱).

به طور کلی، از این اعتقاد مبنایی در اثبات سایر گزاره های توحیدی استفاده خواهد شد. از لوازم توحید اَحَدی، مطلق و نامتناهی بودن ذات الهی است. این اطلاق ذات، در حوزه صفات و افعال خداوند متعال جریان می یابد که خود منشأ استلزامات سیاسی متعددی است که در مباحث آتی بیان خواهد شد.

همچنین یکی از براهین فلسفی در اثبات توحید ذات، برهان واجب الوجود بودن خداست که خود مقتضی پذیرش امکان و فناء در حیات نظام سیاسی و دولت ها و ملاحظه دست علّی و هستی بخش خداوند در امور سیاسی است. در اثبات برخی گزاره های مبنایی سیاست، مانند وحدت انسان در عین برخورداری از ماهیتی تألیفی از جسم و روح (مصباح، ۱۳۷۹، ص ۳۴۹ـ۳۵۰)، وحدت اعتباری جامعه، ذیل دین و توحید، در عین کثرت افراد (همان، ۱۳۹۱ب، ج۱، ص ۱۶۰)، نظام وارگی در عالم سیاست از این مبنا بهره می بریم. رساندن کثرت های سیاسی به وحدت، از اهداف فلسفة سیاسی اسلامی است. بر این اساس، ولایت های متکثر سیاسی (ولایت حاکم، استاندار و فرماندار و…) و نیز کثرت های سیاسی در سطوح متعدد دیگر نظیر احزاب، گروه ها و…، باید در امتداد و طول ولایت الهی (باواسطه ولی منصوب) به وحدت برسند. وحدت ولایت نیز رجوعش به وحدت ذات است. توحید واحدی مقتضی این است که ما در حوزه مشروعیت و حقانیت عمل سیاسی، به صراط واحد سیاسی، با ملاحظه ملاک صراط مستقیم (حمد: ۶)، و حزب واحد (مبتنی بر شاخصه های حزب الله ) (مجادله: ۲۲) معتقد باشیم.

ب. توحید صفاتی و استلزامات سیاسی آن

توحید صفاتی ، به معنای آن است که ما صفاتی را که به خداوند متعال نسبت می دهیم، چیزی غیر از ذات خداوند نیست. نه اینکه موجوداتی خارج از ذات خدا باشند که به ذات خدا ملحق شوند (مصباح، ۱۳۹۱ب، ج۱، ص ۸۸). صفات خداوند از یک جهت، به دو دسته صفات ذات و فعل تقسیم می شوند:

۱٫ توحید در صفات ذات

25,000 ریال – خرید
 

تمام مقالات و پایان نامه و پروژه ها به صورت فایل دنلودی می باشند و شما به محض پرداخت آنلاین مبلغ همان لحظه قادر به دریافت فایل خواهید بود. این عملیات کاملاً خودکار بوده و توسط سیستم انجام می پذیرد.

 جهت پرداخت مبلغ شما به درگاه پرداخت یکی از بانک ها منتقل خواهید شد، برای پرداخت آنلاین از درگاه بانک این بانک ها، حتماً نیاز نیست که شما شماره کارت همان بانک را داشته باشید و بلکه شما میتوانید از طریق همه کارت های عضو شبکه بانکی، مبلغ  را پرداخت نمایید. 

 

 

مطالب پیشنهادی:
برچسب ها : , , , , , , ,
برای ثبت نظر خود کلیک کنید ...

براي قرار دادن بنر خود در اين مکان کليک کنيد
به راهنمایی نیاز دارید؟ کلیک کنید


جستجو پیشرفته مقالات و پروژه

سبد خرید

  • سبد خریدتان خالی است.

دسته ها

آخرین بروز رسانی

    چهارشنبه, ۶ بهمن , ۱۳۹۵

اولین پایگاه اینترنتی اشتراک و فروش فایلهای دیجیتال ایران
wpdesign Group طراحی و پشتیبانی سایت توسط دیجیتال ایران digitaliran.ir صورت گرفته است
تمامی حقوق برایdjkalaa.irمحفوظ می باشد.