مقاله بررسي زيست محيطي و فلوريستيكي دامنه هاي جنوب غربي رشته كوه بينالود


دنلود مقاله و پروژه و پایان نامه دانشجوئی

مقاله بررسي زيست محيطي و فلوريستيكي دامنه هاي جنوب غربي رشته كوه بينالود مربوطه  به صورت فایل ورد  word و قابل ویرایش می باشد و دارای 56صفحه است . بلافاصله بعد از پرداخت و خرید لینک دانلود مقاله بررسي زيست محيطي و فلوريستيكي دامنه هاي جنوب غربي رشته كوه بينالود نمایش داده می شود، علاوه بر آن لینک مقاله مربوطه به ایمیل شما نیز ارسال می گردد

 فهرست مطالب

چكيده   1
فصل اول: كليات   2
1- رشته كوه هاي بينالود   2
2- معرفي منطقه ي مطالعه شده   5
3- اطلاعات هواشناسي منطقه   5
فصل دوم: روش مطالعه   7
فصل سوم: نتايج و بحث   8
1- خانواده هاي گياهي منطقه   8
2- جنس هاي گياهي منطقه   8
3- گونه هاي گياهي منطقه   9
4- مقايسه فلور گياهي منطقه و ايران   9
5- اشكال زيستي   9
6- دوره هاي رويشي   10
7- زيستگاه   10
8- نواحي رويشي   12
9- گونه هاي اندميك   12
10- گونه هاي نادر و در معرض انقراض   13
11- اهميت اقتصادي   13
جدول 1   14
جدول 2   14
جدول 3   14
جدول 4   14
جدول 5   15
جدول 6   16
جدول 7   17
جدول 8   35
جدول 9   35
جدول 10   36
جدول 11   36
جدول 12    37
جدول 13    37
جدول 14   37
جدول 15   38
جدول 16   39
جدول 17   40
جدول 18   41
جدول 19   42
جدول 20   43
جدول 21   44
جدول 22   44
جدول 23   45
جدول 24   45
منابع   46
پيوست 1: نقشه هاي توپوگرافيك منطقه   50
پيوست 2: تصوير گونه هاي گياهي منطقه   56

منابع

1- جعفري، ع.، 1368، گيتاشناسي ايران، گيتاشناسي، جلد اول، تهران.

2- درويش زاده، ع.، 1370، زمين شناسي ايران، سپهر تهران، 256-251

3- نقشه ي مشهد، 1378، مقياس 500000: 1، سري K 452، برگ NJ 40-C، سازمان جغرافيايي نيروهاي مسلح.

4-نقشه ي درود، 1363، مقياس 1:50000 ، سري K 753، برگ  III 7862 ، اداره ي جغرافيايي ارتش جمهوري اسلامي ايران.

5- نقشه ي باغشن گچ، 1369، مقياس 1:50000، سري 753 K، برگ I 7762، سازمان جغرافيايي نيروهاي مسلح.

6- نقشه ي نيشابور، 1370، مقياس 1:50000، سري 753 K، برگ I 7762، سازمان جغرافيايي نيروهاي مسلح.

7- نقشه ي گلمكان، 1363، مقياس 1:50000، سري 753 K، برگ IV 7862، اداره ي جغرافيايي ارتش.

8- زرگري، ع.، 1370-1376، گياهان دارويي، انتشارات دانشگاه تهران، جلد 5-1، تهران.

9- قهرمان، ا.، عطار، ف.، 1380، تنوع زيستي گونه هاي گياهي ابرشهر تهران، انتشارات دانشگاه تهران، تهران.

10- قهرمان، ا.، 1373-1369، كروموفيت هاي ايران، مركز نشر دانشگاهي، جلد 4-1، تهران.

11- قهرمان، ا.، 1381-1357، فلور رنگي ايران. موسسه ي تحقيقات جنگلها و مراتع، جلد 24-1، تهران.

12- مظفريان، و.، 1379، رده بندي گياهي، انتشارات اميركبير، جلد 2-1، تهران.

13- اسدي، م.، معصومي، ع.، خاتم ساز، م.، مظفريان، و.، 1380-1367، فلور ايران. موسسه ي تحقيقات جنگلها و مراتع، جلد 42-1، تهران.

14- قهرمان، ا.، عطار، ف.،1377، تنوع زيستي گونه هاي گياهي ايران، انتشارات دانشگاه تهران، جلد اول، تهران.

15- مظفريان، و.، 1375، فرهنگ نام هاي گياهان ايران، فرهنگ معاصر، تهران.

16- ويسكرمي، غ.، 1379، مطالعه ي فلوريستيك منطقه ي كوه سفيد لرستان. پايان نامه كارشناسي ارشد رشته ي زيست شناسي گياهي، دانشكده ي علوم، دانشگاه تهران.

17- زارعي، م.، 1382، مرور سيستماتيك سرده ي GAGEA (تيره ي لاله) در ايران، پايان نامه ي كارشناسي ارشد رشته ي زيست شناسي گياهي، دانشكده ي علوم، دانشگاه تهران.

18- معصومي، ع.، 1379-1365، گون هاي ايران، موسسه ي تحقيقات جنگلها و مراتع، جلد 4-1، تهران.

19- كريمي. ه، 1374. گياهان هرز ايران، مركز نشر دانشگاهي، تهران.

20- حيدري، ج.، 1383، بررسي فلوريستيك دامنه هاي جنوب غربي رشته كوه بينالود. پايان نامه ي كارشناسي ارشد رشته ي زيست شناسي گياهي، دانشكده ي علوم، دانشگاه تهران.

21- Rechinger, K. H. (ed.). (1963-1999) Flora Iranica, Vols. 1-174. Akademische Druck-u. Verlagsanstalt. Graz.

22- komarov, V. L. (ed.). (1933-1964)Flora of the U.S.S.R. Vols. 1-30. Izdatelstvo Akademii nsuk SSR. Leningrad.

23- Akhani, H. & Forther, H., (1994) The genus Heliotropium L. (Boraginaceae) in Flora Iranica Area. Sendtnera, 2, 187-276.

24-Assadi. M., (1996) A taxonomic revision of Elymus sect. Caespitosae and sect. Elytrigia (Poaceae, Triticeae) in Iran, Willdenowia, 26, 251-271.

25-Davis, P. H. (ed.)., (1965-1988) Flora of Turkey and the east Aegean Islands. Vols. 1-10, Edinbrugh University Press. Edinburgh.

26- Ranjbar, M., (1999) Some remarks on the genus oxytropis (Fabaceae) from Iran, Sendtnera, 6, 193-196.

27-Townsend, C. C. & Guest, E., & Al-ravi, A. (Eds.). (1966-1968) Flora of Iraq. Vols. 1-9. Ministry of Agriculture of the Republic of Iraq. Baghdad.

28- Tutin T. G. et al. (Eds.). (1964-1980) Flora Europaea. Vols. 1-5. Cambridge University Press. Cambridge.

29- Akhani. H., (1998) Plant biodiversity of Golestan national Park, Iran, Stapfia 53.

30- Takhtajan, A. (1986) Floristic Regions of the World. University of California Press. California. (English translation from Russian).

31- Zohary, M. (1973) Geobotanical foundation of the Middie East. Vol 1-2, Gustav Fischer Verlag.

 

چكيده

مطالعه حاظر، بررسي زيست محيطي و فلوريستيكي گياهان دامنه هاي جنوب غربي ارتفاعات كوه بينالود در شمال شهرستان نيشابور با وسعتي حدود 500 كيلومتر مربع است. اين مطالعه به منظور شناخت گونه هاي گياهي و بويژه شناسايي گونه هاي كمياب و در معرض انقراض و همچنين براي افزايش دانش ما در مورد محيط زيست اين منطقه انجام شد، چرا كه اولين قدم در راه حفظ محيط زيست، شناخت دقيق و علمي آن مي باشد. پوشش گياهي منطقه شامل 488 گونه و زيرگونه متعلق به 301 جنس از 67 خانواده ي گياهي است كه از بين آنها تعداد 20 گونه جزو گياهان كمياب و در معرض انقراض مي باشند. تروفيت ها با 88/36 درصد شكل زيستي غالب را دارند و همي كريپتوفيت ها و كامفيت ها به ترتيب با 01/34 و 68/11 درصد اشكال زيستي بعدي را تشكيل مي دهند. از نظر نوع ناحيه ي رويشي، 66/52 درصد گياهان آن از عناصر رويشي ايرانو-توراني و بقيه مربوط به دو، سه يا چند ناحيه ي رويشي بوده و يا پراكنش جهاني دارند. زيستگاه هاي منطقه را از روي نوع رويش گياهي، نوع بستر و ميزان دسترسي گياهان به آب، مي توان به هفت زيستگاه دشتي و مسطح، صخره اي، دامنه هاي مرطوب،دامنه های خشک ،  زيستگاه هاي آبي، واريزه ها و مناطق تخريب شده تقسيم كرد.

فصل اول: كليات

1- رشته كوه هاي بينالود

بينالود سلسله ارتفاعي به با روند تقريبي شمال غربي – جنوب  شرقي در حدفاصل شهرستانهاي مشهد و نيشابور در استان خراسان واقع است (پيوست1). اين رشته کوه داراي قله هاي متعددي است که بلندترين آنها با 3211 متر ارتفاع دارد، همچنين قله شير باد 3200 متر و قلة زرگران با 3100 متر ارتفاع در جنوب قلة بينالود-که بلندترين قلة استان خراسان مي باشد- قرار دارند. کليه آبريزهاي شمالي اين کوهستان به کشف رود و آبزيزهاي جنوبي آن به کال شور مي ريزد . روستاهاي مهمي چون زشک، شانديز، طرقبه،گلمکان در دامنه هاي شمالي و روستاها و شهرهايي مانند پيوه ژن، درود، خرو و ميرآباد در دامنه هاي جنوبي آن قرار گرفته اند.

از لحاظ زمين شناسي رشته کوه هاي بينالود بين پليت مستحکم توران و خرده قاره ايران مرکزي محاط شده است. مرز جنوبي آن گسل ميامي يا گسل شاهرود و حد شمال غربي آن را گسل سمنان مي دانند. گسترش واقعي اين زون بين نواحي شمال سبزوار و نيشابور تا مشهد است ولي با توجه به اينکه در زون مورد بحث زمين هاي دگرگون شده وآزريني وجود دارد که در آن سوي مرز (افغانستان) نيز قابل تعقيب است بنابراين، حد شرقي اين زون را به ادامه هندوکش غربي در افغانستان محدود مي کنند.(2)

اين زون بخشي از البرز را شامل است که از نظر زمين شناسي، اختصاصات ويژه اي دارد. گاهي واحد زمين شناسي بينالود را زون تدريجي بين ايران مرکزي و البرز درنظر مي گيرند، زيرا رسوبات و رخساره هاي پالئوزوئيک اين زون شبيه البرز است و گاهي آنرا جزئي از ايران مرکزي درنظر ميگيرند که در آن رسوبات اپي کنتينانتال پالئوزوئيک تقريباً در همه جا ديده ميشود، ولي در بخشهاي بالاآمده (هورست) به طور محلي، قسمت هايي از رديف هاي رسوبي حذف شده و در آن نبود چينه شناسي مشخص ديده مي شود. به علاوه، زون مزبور، طي دونين پسين – کربنيفر با البرز غربي و مرکزي و درپرمين با ساير قسمتهاي ايران از نظر حوضة رسوبي وضع تقريباً مشابهي داشته و در ارتباط بوده است (2).

مجموعه آذرين و دگرگوني اين زون که به ويژه در جنوب و مغرب مشهد بيرون زدگي دارد، شامل سه فاز دگرگوني ناحيه اي و دو مرحله گرانيت زايي است و در آن توده هاي اولترابازيک نيز وجود دارد. در مورد سن اين مجموعه هاي دگرگوني و آذرين اتفاق نظر وجود ندارد، برخي آن را پرکامبرين و بعضي به ژوراسيک نسبت مي داده اند، ولي شواهد زمين شناسي و تعيين سن مطلق نشان داده است که فازهاي دگرگوني و گرانيت زايي اوليه آن به فاز کوهزايي هرسي نين و بعدها در ترياس مياني نيز مجموعاً تحت تأثير دگرگوني هاي سيمرين پيشين قرار گرفته است(2).

ادامة قسمتي از عملکرد کوهزايي هرسي نين را که از تيان شان – پامير – هندوکش به جنوب مشهد مي رسد، نوعي فرورانش پوستة اقيانوسي (اقيانوس پالئو تتيس) مي دانند. در اين زون رسوبات کامبرين فسيل دار وجود داشته و طي سيلورين و دونين زيرين، درياي مشترکي شمال شرق ايران و ايران مرکزي را فرا مي گرفته، زيرا رسوبات مشابهي طي اين مدت در بينالود و ايران مرکزي بر جاي گذاشته شده است. ارتباط مزبور تا کربونيفر زيرين نيز وجود داشته است در حالي که در البرز رابطة مزبور به کلي قطع شده. اين وضعيت را به حرکات خشکي زايي اواخر دونين مربوط مي دانند و کنگلومراي قاعده اي کربونيفر زيرين را دليل اين حرکات ذکر مي کنند(2).

رسوبات کربونيفر فوقاني در بينالود، شامل مجموعه اي از ماسه سنگ کوارتزيتي سياه رنگ و شيل است که تا اندازه اي شبيه تشکيلات سردر(طبس – ايران مرکزي) است. رسوبات ترياس البرز با ايران مرکزي تفاوت داشته ولي در بينالود، هيچ نوع رسوبي در ترياس تشخيص داده نشده است. تنها در منطقة آق دربند (100 کيلومتري شرق مشهد) رسوبات شيل و ماسه سنگ همراه با لايه هاي آهکي آمونيت دار وجود دارد که آن را به ترياس مياني و فوقاني مربوط مي دانند(2).

گسل سنگ بست – شانديز  مجموعة دگرگوني پالئوزوئيک و توده هاي نفوذي جنوب مشهد را از اسليت و ماسه سنگهاي سازند شمشک (رتيو – لياس) و رسوبات جوان تر مجزا مي کند.

با حرکات کوهزايي سيمرين پيشين و پس روي دريا، محيط مناسبي براي رشد گياهان در اين منطقه فراهم شده است.

در زون بينالود، رسوبات ژوراسيک در بسياري از نقاط به طور هم شيب رسوبات پالئوزوئيک و مجموعه هاي دگرگوني را مي پوشاند و در کنگلومراي قاعده اي آن مي توان قطعات مختلف و فراوان دگرگوني و آذرين پالئوزوئيک را پيدا کرد. رسوبات لياس نيز مشابه رسوبات سازند شمشک البرز است

و در آن گاهي لايه ماسه سنگ بين لايه اي وجود دارد که حاوي فسيل هاي گياهي زياد است. رسوبات آهکي دورة کرتاسه نيز مشابه البرز بوده و در جنوب غربي قشلاق، گرانيت هاي مشهد را فرا مي گيرد.

رسوبات پالئوژن در دامنة شمالي البرز و بينالود گسترش نداشته است. در ضمن فعاليت شديد آتشفشاني ائوسن در اين ناحيه به چشم نمي خورد. رسوبات نئوژن البرز شرقي و بينالود شبيه ايران مرکزي است. به علاوه رسوبات قرمز تخريبي و ساير لايه هاي ترسير در جنوب بينالود وجود دارد ولي گسترش آنها بسيار محدود است(2).

2- معرفي منطقه ي مطالعه شده:

منطقه مورد مطالعه با وسعتي حدود 500 کيلومتر مربع در دامنه هاي جنوب غربي رشته کوه بينالود، در حد فاصل طول هاي جغرافيايي ’15  °59 و ’45  °58 شرقي و عرض هاي ‘8  °36 و ’24  °36 شمالي قرارگرفته است(منابع 3 تا 7) به طوري که شهر خرو، روستاي باغشن گچ و تمام نواحي و روستاهاي مابين اين دو منطقه را شامل ميشود (پيوست1). کمترين ارتفاع اين منطقه 1300 متر و بيشترين ارتفاع حدود 2800 متر بالاي سطح دريا مي باشدبطوري كه اختلاف ارتفاعي حدود 1500 متر در اين منطقه مورد مطالعه قرار گرفته است.

در جدول 1 نام، مختصات جغرافيايي و ارتفاع بعضي از مهمترين مناطق و روستاهاي منطقه آمده است.

3- اطلاعات هواشناسي منطقه:

اطلاعات مربوط به دما، بارش و رطوبت نسبي با استفاده از اطلاعات ايستگاه هواشناسي شهرستان نيشابور – که نزديکترين ايستگاه هواشناسي به منطقه مي باشد – محاسبه شده است. اين اطلاعت در فاصله سالهاي 1962 تا 1985 و 1991 تا 2000 ثبت شده است.

دما: ميانگين دماي ماهانه در ژانويه (اواخردي و اوايل بهمن) کمترين مقدار خود را داشته، سپس افزايش يافته و در جولاي به حداکثر مقدار خود مي رسد و سپس تا ژانويه سيرنزولي طي مي کند. ميانگين مينيمم دماها در ماهاي ژانويه، فوريه و مارس يعني فصل زمستان زير صفر بوده و ماه هاي يخبندان را تشکيل ميدهد. سردترين ماه سال ژانويه وگرمترين ماه جولاي ميباشد (جدول 2).

بارندگي: مجموع بارندگي سالانه 9/239 ميليمتر و  حداکثر ميزان بارندگي در ماه مارس          (اواخر اسفند واوايل بهار) مي باشد (جدول 3).

رطوبت نسبي: رطوبت نسبي در گرمترين ماه، کمترين و در سردترين ماه بيشترين مقدار خود را داشته است (جدول 4).

فصل دوم: روش مطالعه

          براي انجام اين مطالعه ابتدا نقشه هاي توپوگرافي منطقه (منابع 3، 4، 5، 6 و 7) تهيه و پس از شناسايي دقيق موقعيت منطقه عمليات صحرايي و جمع آوري نمونه ها آغاز گرديد. نمونه هاي گياهي از تير ماه 1381 تا فروردين 1383 هر ماه در فصول رويش جمع آوري شدند. اطلاعات مربوط به زيستگاه، محل و تاريخ جمع آوري و همچنين برخي اطلاعات محلي در مورد گونه ها در هنگام جمع آوري نمونه ها ثبت شد. تمام اين نمونه ها به هرباريوم مركزي دانشگاه تهران (TUH) منتقل شده و پس از خشك كردن و تثبيت آنها بر روي شيت هاي هرباريوم و شماره گذاري، شناسايي آنها با استفاده از منابع مختلف (منابع شماره ي 9 تا 28) انجام شد. شكل زيستي گونه ها با استفاده از روش رانكيه (1934) و كرولوژي گونه ها با استفاده از منابع مختلف (منابع 9، 29، 30، 31) تهيه گرديد و در نهايت اهميت اقتصادي و زيست محيطي گونه هاي مختلف مشخص شد.

فصل سوم: نتايج و بحث

 1- خانواده هاي گياهي منطقه:

          در منطقه مطالعه شده تعداد 67 خانواده گياهي وجود دارد. از بين اين خانواده ها، 54 خانواده از گياهان دولپه، 10 خانواده از گياهان تك لپه، يك خانواده از كلاميدوسپرمها و دو خانواده متعلق به نهانزادان آوندي است. خانواده كاسني (Asteraceae) با 71 گونه بيشترين فراواني گونه را در منطقه دارد و بعد از آن به ترتيب خانواده هاي گندم (Poaceae) با 50 گونه، حبوبات (Fabaceae) با 43 گونه، شب بو (Brassicaceae) 30 گونه، ميخك (Caryophyllaceae) با 72 گونه، چتريان (Apiaceae) با 22 گونه، نعناع (Lamiaceae) با 21 گونه، گاوزبان (Boraginaceae) با 20 گونه، لاله (Liliaceae) با 18 گونه و گل ميمون (Scrophulariaceae) با 15 گونه بزرگترين خانواده هاي گياهي منطقه را تشكيل مي دهند.

2- جنسهاي گياهي منطقه:

          بر طبق جدول 5 تعداد 301 جنس گياهي در منطقه وجود دارد. بزرگترين جنس گياهي منطقه جنس گون (Astragalus)با 14 گونه مي باشد. جدول 6 نام بزرگترين جنسهاي گياهي و تعداد گونه هاي هر جنس را نشان مي دهد.

3- گونه هاي گياهي منطقه:

          منطقه مطالعه شده داراي 487 گونه گياهي مي باشد (جدول 7). از بين اين گونه ها تعداد 393 گونه دو لپه، 92 گونه تك لپه، دو گونه پتريدوفيت و يك گونه كلاميدوسپرم است. جدول 8 تعداد و درصد اين گونه ها را نشان مي دهد. پيوست 2 تعدادي از تصاوير گونه هاي گياهي و مناظر منطقه را نشان مي دهد.

4- مقايسه ي فلور گياهي منطقه و ايران:

          منطقه ي مطالعه شده در دامنه هاي جنوب غربي رشته كوه بينالود وسعتي حدود 500 كيلومتر مربع دارد كه 03/0 % وسعت ايران مي باشد. تعداد خانواده ها 11/40 % كل خانواده هاي گياهي ايران، تعداد جنسها 93/24% تعداد جنسهاي ايران و تعداد گونه ها 44/6% تعداد گونه هاي گياهي ايران مي باشد (جدول 9).

5- اشكال زيستي (Biological types = Life forms)

          شكل زيستي تروفيت (Therophyte) با 88/36% شكل زيستي غالب گياهان منطقه را تشكيل مي دهد. بعد از آن به ترتيب اشكال زيستي همي كريپتوفيت (Hemicryptophyte)، كامفيت (Chamaephyte)، ژئوفيت پياز دار (Bulbose geophyte)،  فانروفيت (Phanerophyte)، ژئوفيت ريزوم دار (Rhizomatous geophyte)، ژئوفيت غده دار (Tuberose geophyte)، نانوفانروفيت (Nanophanerophyte)، هلوفيت (Helophyte) و پارازيت (Parasite) اشكال زيستي بعدي را تشكيل مي دهند (جدول 10).

          در جدول 11 شكل هاي زيستي ده خانواده ي گياهي بزرگ منطقه و تعداد و درصد هر يك از اين اشكال رويشي آمده است. اين جداول نشان مي دهند كه تروفيت ها بالاترين درصد فراواني را در خانواده هاي گرامينه، شب بو و گل ميمون تشكيل مي دهند. همي كريپتوفيت ها بالاترين درصد فراواني را در خانواده هاي كاسني، حبوبات، چتريان و نعناع دارا مي باشند. كامفيت ها در خانواده نعناع با درصد همي كريپتوفيت ها برابري مي كند و در خانواده ميخك نيز درصد قابل توجهي را دارا مي باشد و ژئوفيت ها تقريباً تمام خانواده ي لاله را در بر مي گيرند.

6- دوره ي رويشي:

          گياهان به سه گروه از لحاظ دوره ي رويشي تقسيم مي گردند، گياهان يك ساله، دو ساله و چند ساله. جدول 12 تعداد و درصد آنها را درمنطقه نشان مي دهد.

7- زيستگاه:

          مشاهدات انجام شده مؤيد هفت زيستگاه مختلف در منطقه است اين زيستگاه ها بر اساس ميزان دسترسي گياهان به آب و نوع بستر تقسيم شده اند:

1) مناطق دشتي: اين مناطق، تمام كوه پايه ها و مناطق مسطح بين كوه ها و تا حدي دامنه هاي كم شيب را شامل مي شود. با توجه به مناسب بودن اين مناطق براي فعاليت هاي كشاورزي، بيشترين تغيير در اكوسيستم هاي موجود در اين زيستگاه رخ داده است. در اين مناطق گونه هاي مختلف از خانواده ي گرامينه پراكنش دارند در جدول 7 زيستگاه هايي را كه هر گونه گياهي مي تواند اشغال كند آمده است.

2) نواحي سنگي و صخره اي: اين زيستگاه معمولاً در دامنه ها در قسمتي كه سنگ بستر از خاك خارج شده است، ديده مي شوند. همچنين در شكاف صخره ها گونه هاي متنوعي را مي توان مشاهده نمود (جدول 7).

3) مناطق خشك كوهستاني: اين مناطق در حد واسط نواحي دشتي و مناطق صخره اي كوهستان ها قرار دارند و گونه هايي از هر دو زيستگاه در اين منطقه نيز وارد مي شوند.

4) مناطق مرطوب كوهستاني و حاشيه رودخانه ها: به دلايل مختلف مانند وجود چشمه ها و آبراهه هاي فصلي در شيبها و يا وجود برخي ساختارهاي صخره اي زير سطح خاك كه سبب انتقال رطوبت به سطح مي شوند، لكه هاي كوچك مرطوبي در دامنه هاي خشك كوهستان ايجاد مي شود. از طرفي وجود رطوبت كافي در كنار رودها نيز چنين رويشهايي را ايجاد مي كند. اين زيستگاه معمولاً داراي گونه هاي متنوعي از انواع گونه هاي گرامينه و گياهان مختلف ديگر هستند.

5) دامنه هاي واريزه اي: اين بستر ها كه در پايين دامنه ارتفاعات انباشته از خرده سنگ هاي تخريب شده ي صخره ها هستند شامل واريزه هاي شيستي و ماسه اي اند. در واريزه هاي شيستي كه خاك اندكي نيز در بين سنگريزه ها وجود دارد، معمولاً گياهان كمي مي رويند، اما مناطق واريزه اي ماسه اي به علت نرم و متخلخل بودن بستر، از تنوع و غناي گونه اي بيشتري برخوردار است.

6)زيستگاه هاي آبي: اين زيستگاه كه درون رودخانه ها را شامل مي شوند كه به علت شيب تند منطقه و جريان سريع آب داراي تنوع گياهي اندكي مي باشند.

 7) مناطق تخريب شده: اين زيستگاه ها شامل مناطق دستخورده ي روستاها، باغها، مزارع كشاورزي و خاك ريزهاي كنار جاده ها هستند. در اين زيستگاه ها گونه هاي متعددي از گندميان و علف هاي هرز ديده مي شوند.

 8- نواحي رويشي (كرولوژي):

 

50,000 ریال – خرید

تمام مقالات و پایان نامه و پروژه ها به صورت فایل دنلودی می باشند و شما به محض پرداخت آنلاین مبلغ همان لحظه قادر به دریافت فایل خواهید بود. این عملیات کاملاً خودکار بوده و توسط سیستم انجام می پذیرد.

 جهت پرداخت مبلغ شما به درگاه پرداخت یکی از بانک ها منتقل خواهید شد، برای پرداخت آنلاین از درگاه بانک این بانک ها، حتماً نیاز نیست که شما شماره کارت همان بانک را داشته باشید و بلکه شما میتوانید از طریق همه کارت های عضو شبکه بانکی، مبلغ  را پرداخت نمایید. 

 

 

مطالب پیشنهادی:
  • مقاله روشي زيست محيطي براي آماده سازي پنبه
  • برچسب ها : , , , , , , , ,
    برای ثبت نظر خود کلیک کنید ...

    براي قرار دادن بنر خود در اين مکان کليک کنيد
    به راهنمایی نیاز دارید؟ کلیک کنید
    

    جستجو پیشرفته مقالات و پروژه

    سبد خرید

    • سبد خریدتان خالی است.

    دسته ها

    آخرین بروز رسانی