مقاله بررسی طبیعت در کارهای ون گوگ


دنلود مقاله و پروژه و پایان نامه دانشجوئی

مقاله بررسی طبیعت در کارهای ون گوگ مربوطه  به صورت فایل ورد  word و قابل ویرایش می باشد و دارای ۷۸  صفحه است . بلافاصله بعد از پرداخت و خرید لینک دانلود مقاله بررسی طبیعت در کارهای ون گوگ نمایش داده می شود، علاوه بر آن لینک مقاله مربوطه به ایمیل شما نیز ارسال می گردد

 فهرست

مقدمه   ۱
با ونسان وان گوگ آشنا شوید   ۴
سیب زمینی خورها   ۷
اولین شاهکار وان گوگ   ۷
رنگ های خاکی و سفیدهای رنگی   ۸
بزرگ تر ازمعمول نشان دادن افراد   ۹
لذت‌‌های ساده   ۱۰
تکچهرة خود با کلاه نمدی خاکستری   ۱۱
نقاشی با نقطه و تک خط   ۱۱
نقاشی به شیوة‌ مدرن   ۱۲
تکچهرة بابا تانگی   ۱۴
سرگرمی وان گوگ   ۱۵
گل‌های آفتابگردان   ۱۷
اقامت در آرل   ۱۷
گل‌های طلایی   ۱۸
نقاشی نور بر نور   ۱۹
پویایی و تحرک   ۱۹
تراس کافه‌ای در شب   ۲۲
فضای مأنوس   ۲۲
شب رنگی   ۲۳
فصل درو در لاکرو ( La Crau)   ۲۵
دریایی از مزارع   ۲۵
گاری آبی رنگ   ۲۶
اتاق خواب   ۲۷
خانه و اتاق خواب نقاش   ۲۷
رنگ‌های پر قدرت و خطوط کلی   ۲۸
صندلی‌های خالی   ۳۰
زن آرلی   ۳۳
شاهکارهای سریع   ۳۳
اغراق در اشکال   ۳۴
درختان سرو   ۳۵
شعله‌های سبز   ۳۵
پیچ و تاب در همه‌ جا   ۳۷
شب پر ستاره   ۳۸
تقرب به آسمان   ۴۰
نخستین قدم‌ها، به دنبال میله   ۵۷
قهرمان صوان گوگ   ۵۷
افزودن رنگ   ۵۸
نخستین قدم‌ها   ۵۹
کلاغ‌ها بر فراز گندم زار   ۶۱
آخرین منزل   ۶۳
موزه و مجسمة وان گوگ   ۶۵
کارهای تقلبی از تابلوهای طبیعت وان گوگ   ۶۵
نتیجه گیری :   ۶۸
منابع و مآخذ   ۷۴

منابع و مآخذ

شور زندگی، «ماجرای زندگی ونسان وان گوگ نقاش هلندی»، ایروینگ استون؛ ترجمه محمد علی اسلامی ندوشن. تهران : یزدان، ۱۳۶۳٫

نامه‌های وان گوگ، ترجمه رضا فروزی، تهران: موسسه انتشارات نگاه، ۱۳۸۰٫

وان گوگ چگونه وان گوگ شد؟ / ریچارد مولبرگر؛ ترجمه مژگان رضانیا، تهران : نشر نی، ۱۳۸۵٫

مقدمه

تنها چند عبارت از کتاب تازه‌ای که از وان گوگ انتشار یافته است نقل می‌کنم. و آن مجموعة نامه‌هائی است که او به دوستش وان را پارد، نقاش دیگر هلندی نوشته است.

در یکی از نامه‌ها می‌نویسد : «من و شما یک خصیصة مشترک داریم و آن این است که انگیزه‌های خود را در قلب مردم می‌جوئیم. و یک چیز مشترک دیگر نیز در میان ما هست و آن تمرین کردن از روی نمونه‌های زنده است، از روی واقعیت.»

او که می‌خواست ترجمان زندگی مردم ساده باشد، در خطاب به آنها می‌گوید:‌ «وظیفة هنر نقاشی آن است که روشنائی وجود شما را در جهان برپا کند.» و باز می‌نویسد : «انسان‌ها را به کجا می‌خواهم رهبری کنم؟ به سوی فضای آزاد و مرامی که می‌خواهم به آنها تبلیغ نمایم چیست؟ این است: ای انسان‌ها بیائید تا در راه مقصود خود، وجود خود را وقف کنیم، کار بکنیم با تمام قلبمان، و دوست بداریم آنچه را که دوست می‌داریم.»

ساده ترین زندگی‌ها را زندگی روستائیان می‌دانست، و بدین جهت بیش از همه به آنان دلبسته بود. می‌نویسد:‌ «چه خوب است که زمستان باشد، توی برف. و پائیز چه خوب است که زمستان باشد، توی برف. و پائیز چه خوب است، در برگ‌های زرد. و چه خوب است که زمستان باشد، توی برف. و پائیز چه خوب است، در برگ‌های زرد. و چه خوب است تابستان، در گندمزارهای رسیده؛ و بهار چه خوب است، لای علفها. آدم در میان دروگرها و زنهای دهقان باشد؛ در تابستان زیر آسمان، در زمستان زیر دودکش سیاه، و بداند که همیشه اینطور بوده و همیشه همینطور خواهد بود»…

«عقیدة من این است که یک زن روستائی زیباتر از یک «خانم» است، زن روستائی با آن دامن و ارخالق آبی رنگش، پوشیده از گرد و خاک وصله دار، که فرسودگی و باد و آفتاب، در آن هزار ریزه کاری ایجاد کرده‌اند؛ ولی همین زن، آن لباس زرق و برق دار «خانم» را بر او بپوشانید، اصلیت خود را از دست می‌دهد.»

«اگر یک تابلو که دهقانی را نقاش کرده، بوی روغن سوخته، بوی دود، بوی بخار سیب زمینی آب پز از آن متصاعد شود، این خوب است. این نا سالم نیست که طویله بوی کود می‌دهد. این خوب است. خاصیت طویله همین است. اگر مزرعه بوی خوشة رسیده، یا بوی سیب زمینی، یا بوی فضله یا پهن می‌دهد، این در واقع طبیعی و سالم است. خصوصاً برای شهرنشین‌ها دیدن این تابلوها لازم است. ضرورتی ندارد که تصویر یک روستائی را آدم عطر آگین بکشد.» و به دنبال آن می‌آورد: «درست است که من غالبا در بدبختی به سر می‌برم؛ با این حال، نوعی هنجار و تعادل آرام و خالص در وجود من است. من موضوع نقش‌ها و طرح‌های خود را در فقیرترین کلبه‌ها پیدا می‌کنم، و در کثیف ترین کومه‌ها، و با جاذبه‌ای مقاومت ناپذیر به جانب آن مکان‌ها رانده می‌شوم…»

و دوستش وان راپارد، خاطرة‌خود را از وان گوگ پس از مرگ او چنین بیان می‌کند: «ادراک او از زندگی و از هنر، عظیم و فارغ از خودخواهی بود. از این جهت نیز رعب انگیز و زیبا بود. اینکه سرانجام کار او به شوریدگی کشید، نه برای آن بود که می‌بایست بر ضد عدم تفاهم دیگران و یا حقارت و کوته بینی دیگران به نبردبپردازد، و نه برای آن بود که تصوراتش دربارة عظمت، به ناکامی برخورد کرده بود؛ نه، علت اینها نبود. علت در خارج از وجود او قرار نداشت، در خود او بود. آنچه ونسان طالب آن بود یک هنر عظیم بود، و نبرد سهمناکی که او برای دست یافت به آن در پیش گرفته بود، هر هنرمندی را از پای درآورد.»

«من تصور می‌کنم که هیج طبیعتی نمی‌توانست در برابر این کشش عاطفی و عصبی که هر لحظه آمادة پاره شدن بود مقاومت ورزد.»

همان احساسی که وان گوگ در نامه‌هایش کرده، تا حد زیادی روشنگر محتوای آثار اوست و خوب می‌نماید که چرا این نقاش بی سر و سامان هلندی توانسته است تا این پایه در دوران بعد از خود، در سراسر دنیا نفوذ بگذارد؛ زندگی‌اش نه کمتر از اثرش.

وان گوگ بیان کنندة عمیق انسانیت انسان است؛ بی هیچ خود نمائی، بی هیچ منت گذاردن، با کمال خضوع و بی لحظه‌ای آرام گرفتن. و خود اعلام می‌دارد که در عین رنج، لذتی وصف ناپذیر از آن می‌برده و در واقع محکوم به این لذت و این رنج هر دو بوده. جز این کاری نمی‌توانسته است بکند. مانند کشتی‌های مغناطیس زده می‌بایست تا به کوه بربخورد.


با ونسان وان گوگ آشنا شوید

ونسان ویلم وان گوگ (Vincent Villem van Gogh) در سی‌ام مارس ۱۸۵۳ در دهکدة هلندی گروت زوندرت (Groot-Zundert)، نزدیک مرز بلژیک، متولد شد. پدر و پدر بزرگش کشیش بودند. ونسان احترام عمیق به انسانسیت را از پدر و عشق به طبیعت و هنر را از مادر به ارث برده بود. پدر و مادر وان گوگ توانسته بودند با مشقت و فداکاری سه دختر و سه پسر خود را به مدارس آبرومندی بفرستند. بزرگ ترین فرزندشان، ونسان یازده ساله، اولین عضو خانواده بود که با رفتن به مدرسة شبانه روزی، از خانواده جدا شد و این جداماندگی مایة اندوهش گردید. این شاگرد متوسط، اما سخت کوش، در سن سیزده سالگی درکنار دروس ریاضی، تاریخ، جغرافیا، گیاه شناسی، جانورشناسی، خوشنویسی، و ژیمناستیک، به تحصیل زبان‌های هلندی، آلمانی، فرانسوی، و انگلیسی پرداخت و در عین حال به فراگیری طراحی نیز مشغول شد. ونسان در مارس ۱۸۶۸ به طور ناگهانی مدرسة شبانه روزی را رها کرد و به میان خانواده برگشت و یک سال را با والدینش گذراند و پس از آن تصمیم گرفت تحصیل را رها کند. در سن شانزده سالگی به دنبال کسب معاش خانه را ترک کرد.

نخست در یک گالری هنری مشغول کار گردید، بعد معلم مدرسه شد و پس از آن، همچون پدرش، به لباس کشیشی درآمد. برای کار، منطقه‌ای فقیر نشین و نزدیک به یک معدن را انتخاب کرد و به رغم فقر و تنگدستی، با طراحی از معدنچیان خود را تسکین می‌داد و مشکلات را از یاد می‌برد. پس از دو سال به این نتیجه رسید که تنها از طریق هنر می‌تواند به بشریت خدمت کند و از آن پس هرگز از طراحی دست نکشید.

وان گوگ در طول زندگی کوتاهش تقریباً هیچ ثروتی کسب نکرد، و بیشتر باکمک هزینه‌ای که برادرش تئو (Theo) برای او می‌فرستاد زندگی می‌کرد. ونسان نامه‌های بیشماری به برادرش که بسیار مورد علاقه‌اش بود نوشته است؛ این نامه‌های اطلاعات گرانبهایی دربارة زندگی و هنر ونسان به دست می‌دهد.

موضوع این کتاب بررسی زندگی وان گوگ از سال ۱۸۸۵ به بعد است، از هنگامی که وان گوگ نخستین بوم بزرگ خود را پس از تقریباً پنج سال مطالعه و تمرین مداوم نقاشی کرد. این تابلو، که پیروزی بزرگی برای او محسوب می‌شد،‌ موضوعی غیر معمول یعنی یک خانوادة‌ روستایی را در حال خوردن سیب زمینی نشان می‌دهد. وان گوگ به برادرش نوشت که منتهای تلاشش در این تابلو «زنده و واقعی نشان دادن» آن بوده است. به مرور که سفر کوتاه وان گوگ را در صفحات این کتاب دنبال می‌کنید، خواهید دید که این هنرمند بزرگ چگونه با شیوة‌ استثنایی خود به هر آنچه نقاشی می‌کرد و روح و زندگی می‌بخشید.


سیب زمینی خورها

اولین شاهکار وان گوگ

ونسان وان گوگ نخستین شاهکار خود را در سن سی و دو سالگی خلق کرد. او به منظور آمادگی برای کشیدن این نقاشی،‌ سراسر یک زمستان را به طراحی و تهیة نقاشی‌های کوچکی از روستاییان سخت کوش وقانع ناحیة فقیرنشینی که خود در آنجا زندگی می‌کرد ‌گذراند. وان گوگ به برادرش تئو نوشت: «با مشاهدة مداوم زندگی روستایی در تمام ساعات روز به قدری مجذوب آن شده‌ام که به ندرت به موضوع دیگری می‌اندیشیم.» وان گوگ با یک خانواده روستایی به نام د گروت (De Ceroot) آشنا شد. کلبة دود گرفتة‌ آنها با سقف گالی پوش الهام بخش وان گوگ شد و تصمیم گرفت تابلویی بزرگ‌تر و مهم تر از هر آنچه تا آن زمان کشیده بود بیافریند.

حالت سحر آمیز شعلة کم نور چراغی که به فضای تیرة داخل کلبه خانوادة د گروت روشنایی می‌بخشید، وان گوگ را مجذوب خود کرد. این شعله، اشیاء و افراد درون کلبة تاریک را که وان گوگ سعی می‌کرد با رنگ تسخیر کند، قابل رؤیت می‌ساخت. با چشمانی خیره به نور ضعیف شعله،‌ شاهد لحظات زندگی دوستانش نیز بود. همانجا تصمیم گرفت که تمام افراد خانوادة د گروت را زیر نور چراغ به دور میز و در مقابل دیسی از سیب‌ زمینی‌های آب پز نقاشی کند.

وان گوگ برای به خاطر سپردن چگونگی حرکات و اعمال و حالات د گروت‌ها، طرح‌های متعددی از آنها کشید. خانوادة د گروت با دوست نقاش خود صبور بودند و در تمام مدت زمستان به او اجازه دادند تا ساعاتی از روز را، که از کار فارغ و در حال استراحت بودند، از آنها نقاشی و شب‌ها از آنها طراحی کند. سرانجام زمانی رسید که وان گوگ حس کرد می‌تواند به کمک حافظة خود آنها را نقاشی کند.

رنگ های خاکی و سفیدهای رنگی

وان گوگ در توصیف یکی از تابلوهای مطالعات رنگ روغنی خود گفته است: «با خاک  نقاشی شده»‌ و این احساسی است که از تابلو استنباط می‌شود. اما در واقع، برخی از رنگدانه‌هایی که او از آنها استفاده می‌کرد، رنگ‌های خاکی نامیده می‌شوند و از خاک، سنگ، و رسوبات معدنی به دست می‌آیند. وان گوگ قبلاً نقاشی‌های هلندی قرن هفدهم را که در آنها اغلب از رنگ‌های خاکی تیره با مختصری از رنگ سفید استفاده می‌شد بررسی کرده بود. او می‌خواست نقاشی‌هایش مانند آن تابلو باشند.

در واقع بیشتر رنگ‌های سفیدی که در تابلوی سیب زمینی خورها دیده می‌شود سفید نیستند. اگر سفید خالص می‌بودند در آن اتاق تیره (به دلیل کنتراست متقابل) بیش از حد روشن به چشم می‌آمدند، حال آنکه این خاکستری روشن است که سفید به نظر می‌رسد، چون روشن ترین رنگ در تابلو است. وان گوگ تنها برای نشان دادن برق اشیاء از کمی رنگ سفید استفاده کرده است.

بزرگ تر ازمعمول نشان دادن افراد

وان گوگ تابلوی سیب زمینی خورها را در اتاق خواب کوچکی که ازسرایدار کلیسای کاتولیک محل به عنوان کارگاه اجاره کرده بود کشید. خودش در اتاق کوچک‌تر زیر شیروانی می‌خوابید. کارگاه او تقریباً به تاریکی اتاقی بود که در تابلو دیده می‌شد.  هنگامی کار در کارگاه، هر وقت به چگونگی جزئیات موضوع نیاز پیدا می‌کرد، بوم خود را زیر بغل می‌زد و با عجله به سوی کلبة د گروت‌ها می‌رفت.

در این تابلو دست و پای د گروت‌ها بلندتر از اندازة طبیعی نشان داده شده است. اگر تمام افراد این خانوادة نشسته به دور میز می‌ایستادند، به غول‌های عظیمی تبدیل می‌شدند. وان گوگ با بلندتر نشان دادن دست و پای این دهقانان مهربان قصد داشته به آنان منزلت ببخشد، همانند شیوه‌ای که نقاشان قدیمی برای نشان دادن پیکره‌های قدیسین به کار می‌بردند. وان گوگ در نشان دادن اعضای چهرة آنان نیز اغراق کرده است تا بر قدرت درونی آنها تأکید کند. این دهقانان تنومند، علاقه و محبت خود را به یکدیگر بدون کلام ابزار می‌کرده‌اند.

لذت‌‌های ساده

خوردن سیب زمین باید برای د گروت‌ها کسل کننده شده باشد، زیرا هر روز تکرار می‌شد، اما مطمئناً در انتظار چشیدن قهوة‌ تازه دمی بوده‌اند که بدون تشریفات در فنجان‌ها ریخته می‌شد. وان گوگ با تصویر یکی از مردان در حالی که مشتاقانه فنجانش را بالا نگه داشته، و مرد دیگر که به پذیرایی سادة آن سوی میز نگاه می‌کند، نشان می‌دهد که آنها چقدر از داشتن این نوشیدنی لذت می‌برند. سیب زمینی نمایانگر خوشی‌های سادة زندگی آنان است.

وان گوگ که در آن دوره در کارهایش از اعتماد به نفس بیشتری برخوردار بود، برای تحصیل نقاشی هلند را به قصد آنورس (Antwerp) بلژیک ترک کرد. در همان دوره بود که شیوة استفاده از رنگ‌های درخشان را آموخت. با این حال، بعد از گذراندن سه ماه در آنورس، هنوز یک نقاش هلندی وفادار به حقایق اساسی زندگی باقی مانده بود. آنچه نظر او را جلب می‌کرد تلاش گروهی از نقاشان جوان در پاریس بود که سعی در تسخیر اثرات زود گذر نور داشتند. برادرش تئو در آنجا زندگی می‌کرد و با بسیاری از این نقاشان جوان در پاریس آشنا بود؛‌ ونسان برای ملحق شدن به او، در سال ۱۸۸۶ به پاریس نقل مکان کرد.

تکچهرة خود با کلاه نمدی خاکستری

نقاشی با نقطه و تک خط

وان گوگ در پاریس بیش از بیست تک چهره از خود کشید و فقط در دو تابلو از نخستین کارهای این مجموعه از رنگ‌های خاکی سرزمین مادر‌ی‌اش، هلند، استفاده کرد. او پس از ملاقات با نقاش جوانی به نام پل سینیاک (pul signac ) و تحت تاثیر او زمینة‌ پشت تکچهره‌هایش را تماماً با رنگ‌ها و نقوش شاد و پرشور رنگ آمیزی کرد.

سینیاک ده سال جوان تر بود، اما این اختلاف سن مانع دوستی و گشت و گذارهایشان  در طبیعت برای نقاشی نشد. سینیاک شیوة جدیدی از نقاشی را فرا گرفته بود که «شیوة نقطه‌ای»‌(pointillism) ‍[لکه‌ رنگ‌های نقطه‌ای] نام داشت. در این شیوه رنگ‌های خالص در تابلو به صورت خال یا نقاط کوچک در کنار یکدیگر گذاشته شده و در فاصلة معینی از چشم بیننده با یکدیگر ترکیب می‌شدند.

برای تعیین رنگ هر نقطه، دانش تئوری رنگ لازم بود. وان گوگ آن قدر صبر و حوصله نداشت تا دانش را با هنر بیامیزد،‌ اما وقتی نقاشی‌های بدیعی را که با این شیوه خلق شده بودند دید،‌به یادگیری شیوة نقاشی سینیاک پرداخت. ولی حتی با آموزش‌های سینیاک هم وان گوگ هنوز حاضر نبود سراسر بوم را فقط با نقطه‌ها نقاشی کند. هر چند سینیاک بر به کار گیری نقطه پا فشاری می‌کرد، وان گوگ به تبدیل نقطه‌ها به خطوط منقطع ادامه می‌داد. اما برای آنکه دوست جوانش را نرنجاند، آستین‌های پیراهن کار آبی رنگ خود را با نقطه‌های کوچک رنگ نقاشی کرد و آن را هنگامی که با هم برای نقاشی بیرون می‌رفتند می‌پوشید.

نقاشی به شیوة‌ مدرن

وان گوگ در اوایل سال ۱۸۸۸ در تکچهره‌ای از خود مقابل سه پایه، و نیز در یکی از تکچهره‌های پاریسی‌اش آنچه را که سینیاک به او آموخته بود به کار بست؛ اما باز هم چیزهای بسیاری از تخیل خود به آنها افزود. در اینجا او حتی تخته رنگ خود را با تکه رنگهای کوچک نقاشی کرده است. در تکچهرة خود با کلاه نمدی خاکستری، خطوط منقطع رنگی از انحنای سطوح چهره و شانه‌ها و همچنین از خطوط کناری سر و بالا تنه پیروی می‌کنند. همان طور که سینیاک به او آموخته بود،‌ خطوط منقطع رنگی صورت، مو، لباس، و کلاه در فاصله معینی از چشم بیننده با هم ترکیب می‌شوند و شبیه رنگ واقعی شیء نقاشی شده جلوه می‌کنند، اما از نزدیک مثل ماسک‌های کارناوال دیده می‌شوند.


تکچهرة بابا تانگی

هنگامی گه وان گوگ برای نخستین بار وارد پاریس شد، جز برادرش کسی را نمی‌شناخت، اما این وضع به زودی تغییر کرد. در دومین روز ورود خود به این شهر با ژولین تانگی (Julien Tanguy) آشنا شد. او صاحب یک فروشگاه وسایل هنری بود که در فاصلة میان گالری هنری تئو و آپارتمانی که ونسان و تئو در آن زندگی می‌کردند قرار داشت. وان گوگ ژولین تانگی را فردی مهربان و سخاوتمند یافت. این دو برادر از روی محبت او را بابا تانگی (pere Tanguy) خطاب می‌کردند.

وان گوگ در همین مغازة کوچک بابا تانگی با پل سینیاک و بسیاری از نقاشان دیگر آشنا شد. مغازة او محل آشنایی و تبادل عقاید نو بود. تانگی علاقه‌ای به هنر سنتی نداشت و نقاشی‌هایی را می‌فروخت که در آن زمان متفاوت و غیر معمول بودند. وان گوگ تصمیم گرفت با نقاشی تکچهرة بابا تانگی احترام خود را به او نشان دهد. تانگی مهربان در تابلو دست‌هایش را به هم گره زده و روی پاها قرار داده و عینکش را در جیب کتش گذاشته است. دیوار پشت سرش پوشیده از آثار چاپی ژاپنی است.

هنگامی که وان گوگ این تکچهره را نقاشی می‌کرد، حدود دو سال بود که به جمع آوری نقاشی‌های چاپ ژاپنی روی آورده و صاحب سدها باسمه از نوع آنهایی که دیوار پشت سر بابا تانگی را پوشانده‌اند بود. بابا تانگی ظاهراً این کارهای غیر بومی را نه جمع آوری می‌کرد و نه در مغازه‌اش می‌فروخت . شاید تصویر آنها در پشت چهرة او عشق و احترام عمیقش را به هنر بیان می‌کند. این تصاویر همچنین با طرح‌ها و رنگ‌های شاد خود تضادی در مقابل این رنگ فروش ساده دل ایجاد کرده‌اند.

تانگی دقیقاً در مرکز بوم قرار گرفته است و در قسمت بالای تابلو، باسمة ژاپنی معروفی از کوه فوجی دیده می‌شود. خط دور گردن و برگردان یقة تانگی، سه شکل V می‌سازند که مانند شکل کوه مقدس است. زاویة بین پاهای او نیز شکل کوه فوجی را تکرار می‌کند. ولی در دیگر باسمه‌های این تابلو چیزی که مصداق حالت او باشد دیده نمی‌شود، بلکه نقشهایی هستند از گل و مردم و منظره. که وان گوگ عاشق نقاشی آنها بود.

سرگرمی وان گوگ

 

80,000 ریال – خرید

تمام مقالات و پایان نامه و پروژه ها به صورت فایل دنلودی می باشند و شما به محض پرداخت آنلاین مبلغ همان لحظه قادر به دریافت فایل خواهید بود. این عملیات کاملاً خودکار بوده و توسط سیستم انجام می پذیرد.

 جهت پرداخت مبلغ شما به درگاه پرداخت یکی از بانک ها منتقل خواهید شد، برای پرداخت آنلاین از درگاه بانک این بانک ها، حتماً نیاز نیست که شما شماره کارت همان بانک را داشته باشید و بلکه شما میتوانید از طریق همه کارت های عضو شبکه بانکی، مبلغ  را پرداخت نمایید. 

 

 

مطالب پیشنهادی: برای ثبت نظر خود کلیک کنید ...

براي قرار دادن بنر خود در اين مکان کليک کنيد
به راهنمایی نیاز دارید؟ کلیک کنید


جستجو پیشرفته مقالات و پروژه

سبد خرید

  • سبد خریدتان خالی است.

دسته ها

آخرین بروز رسانی

    چهارشنبه, ۲۶ مهر , ۱۳۹۶

اولین پایگاه اینترنتی اشتراک و فروش فایلهای دیجیتال ایران
wpdesign Group طراحی و پشتیبانی سایت توسط دیجیتال ایران digitaliran.ir صورت گرفته است
تمامی حقوق برایbankmaghale.irمحفوظ می باشد.